|
|
||
|
شکنجه های نوازش , کلاف های بکارت و گریه های اتاق
حضورِ وحشیِ مردی , عقیمِ سایه ی دردی , شدیدتر در ساق
*
غروبِ بی رگِ بوسه , وضوی خونی غنچه و پرده های کنار
شکستِ دستِ صدایی و نام وننگِ نگاهی , ترانه های طلاق
*
بلورِ جامِ عرق که.....به دستِ شاه ِورق که..... لبالب انکار
دراشتیاق گناهی,هوس هوس همه هرزی,به زَهره ی شلاق
*
نمی روی به سلامت , به عقده های حقارت , نقاب بر دیوار
غرور نازک و تردی,سلام ساده و سردی,همیشه جفتی وطاق
استخوان تو خاک خواهد شد مرگ بر این فساد تدریجی زندگی مثل خار در حلقوم پر شکوفه بهارِ افلیجی !!!
به گوش حارثه خواندی فمن یمت یرنی تمام عمر عزیزم میان چشم منی
نمی روی و نرفتم ز خاطرت هرگز که تور و ترمه کشیدی به غربت کفنی
که ناگزیر تو از پیکرش گریزان است به فکر رستن جانی از اضطراب تنی
مرا به بند کشیده مرا خلاصه شده به خواب و خور به خرابی به دست اهرمنی
کشیده می زندم مرگ تا به هوش شوم کشیده می زندم تا فرار از بدنی
نهایت همه ی زخمهای انسانی و عاشقانه ترین حس مبتلا شدنی
به یاد عشق تو تنها شبانه می گریم که تار قلب مرا پر ترانه تر بزنی
امام علے علیه السلام : فمَن یَمُت یَرَنے مِن مُؤمِن أو مُنافِق هرکس که بمیرد مرا خواهد دید ، خواه مومن باشد یا کافر
خطوط پیراهن تو خطوط عابران پیاده خطوط ماندگار دفترت خطوط پیشانی تو در لحظه ی عبور نگاه از کنار چشم وقتی که دود تنها شعر ماشین هاست که در خیابان سروده می شود وقتی که فکر صبحگاه در ترافیک نطفه می بندد وقتی که مرگ شامگاه در شریان خستگی حلول می کند ما در ترافیک در کنار جداول نثر سکوت و سرعت می نویسیم وقتی که دود تنها شعریست که در خیابان سروده می شود وقتی که بوق به شعری بدون وزن و قافیه می اندیشد
من در آغوش توام خطوط دستانم مماس با خطوط پیراهنت خطوط خیابان را در عبور رهگذران خسته نظاره می کنم و لبهایم خطوط دفترت را قطع می کند و لبهایم در شعری طویل خطوط لبهایت را قطع می کند..... بیداری مرا با خود به خواب کن در شیشه های غم پنهان شراب کن
در کوچه ام برقص در یک شب طویل خورشید را بکش مه را مجاب کن
یک بوسه ام ببخش از پشت پنجره زلف مرا بگیر پر پیچ و تاب کن
از لمس تب بنوش عریانی مرا شیر و عسل بخواه من را خراب کن
هم خون آفتاب همتای سایه ام بنشین کنار من لختی ثواب کن . سردمه . سردمه انگار . بریز اشکاتو . تو حلقم . بزار . آروم بشه . هق هق . بزا . درمون بشه . دردم . که عاشقانه بگو, شعرو شورعاشقانه بگو بر این هوای نفس کُش بشور,عاشقانه بگو
به مرده های ورم کرده در گلوی قبور به رغم بوسه ی کافور عاشقانه بگو
سُموم سربی و گرد وغبار در رقصند بمان در اوج توهم, ز دورعاشقانه بگو
بگو که رنگ عدالت گرفته آسمان آبیست! شکسته بغض چکاوک, صبورعاشقانه بگو
دو چشم خیس مرا روی میز گریه نکن به بوی پیرهنم فکر.......عاشقانه بگو
تو مهربان هستی تو زیبا می رقصی / چشمهایم تو را فراموش نمی کنند در ساحل... و در آپارتمانی که سنگ های دیوارهایش با اشک های من صیقل می خورد / پری دریاها آرام تر بکوب موج های دامنت دل سنگم را می شکند...
90.11.15
|
BLOGARCHIVE POSTS ARCHIVE اردیبهشت ٩۱ فروردین ٩۱ اسفند ٩٠ بهمن ٩٠ آذر ٩٠ آبان ٩٠ مهر ٩٠ شهریور ٩٠ امرداد ٩٠ مهر ۸٩ خرداد ۸٩ بهمن ۸٧ دی ۸٧ آذر ۸٧ آبان ۸٧ مهر ۸٧ AUTHORS مرسده مرتضوی LINKS
آفتابگردان
Ðe$igNER 
|
|
